پرش به محتوای اصلی
→ بازگشت به دفتر غزل‌ها

سحرگه رهروی در سرزمینی

شماره 13 از ۴۹۵ در دفتر

سحرگه رهروی در سرزمينیهمی گفت اين معما با قرينی
که ای صوفی شراب آن گه شود صافکه در شيشه بماند اربعينی
خدا زان خرقه بيزار است صد بارکه صد بت باشدش در آستينی
گر انگشت سليمانی نباشدچه خاصيت دهد نقش نگينی
مروت گر چه نامی بی‌نشان استنيازی عرضه کن بر نازنينی
ثوابت باشد ای دارای خرمناگر رحمی کنی بر خوشه‌چينی
نمی‌بينم نشاط عيش در کسنه درمان دلی نه درد دينی
درون ها تيره شد باشد که از غيبچراغی برکند خلوت‌نشينی
اگر چه رسم خوبان تندخویی‌ستچه باشد گر بسازد با غمينی؟
ره ميخانه بنما تا بپرسممآل خويش را از پيش‌بينی
نه حافظ را حضور درس خلوتنه دانشمند را علم اليقينی