پرش به محتوای اصلی
→ بازگشت به دفتر غزل‌ها

سرم خوش است و به بانگ بلند می‌گویم

شماره 117 از ۴۹۵ در دفتر

سرم خوش است و به بانگ بلند می‌گويمکه من نسيم حيات از پياله می‌جويم
عبوس زهد به وجه خمار ننشيندمريد حلقه‌ی دردی‌کشان خوش‌خويم
شدم فسانه به سرگشتگی که ابروی دوستکشيد در خم چوگان خويش چون گويم
گرم نه پير مغان در به روی بگشايدکدام در بزنم چاره از کجا جويم؟
مکن در اين چمنم سرزنش به خودروییچنان که پرورشم می‌دهند می‌رويم
تو خانقاه و خرابات در ميانه مبينخدا گواست که هر جا که هست با اويم
غبار راهِ طلب کيميای بهروزی‌ستغلام دولت آن خاک عنبرين بويم
ز شوق نرگس مست بلندبالاییچو لاله با قدح افتاده بر لب جويم
نصیحتم چه کنی ناصحا چو می‌دانیکه من نه معتقد مرد عافیت‌جویم
بيار می که به فتوای حافظ از دل پاکغبار زرق به فيض قدح فروشويم