پرش به محتوای اصلی
→ بازگشت به دفتر غزل‌ها

سرو چمان من چرا میل چمن نمی‌کند

شماره 304 از ۴۹۵ در دفتر

سرو چمان من چرا ميل چمن نمی‌کندهمدم گل نمی‌شود ياد سمن نمی‌کند
دی گله‌ای ز طره‌اش کردم و از سر فسوسگفت که اين سياه کج گوش به من نمی‌کند
تا دل هرزه‌گرد من رفت به چين زلف اوزان سفر دراز خود (یاد) عزم وطن نمی‌کند
پيش کمان ابرويش لابه همی‌کنم ولیگوش کشيده است از آن گوش به من نمی‌کند
با همه (عطر) عطف دامنت آيدم از صبا عجبکز گذر تو خاک را مشک ختن نمی‌کند
چون ز نسيم می‌شود زلف بنفشه پرشکنوه که دلم چه ياد از آن عهدشکن نمی‌کند
دل به اميد روی او همدم جان نمی‌شودجان به هوای کوی او خدمت تن نمی‌کند
ساقي سيم‌ساق من گر همه دُرد می‌دهدکيست که تن چو جام می جمله دهن نمی‌کند
دستخوش جفا مکن آب رخم که فيض ابربی مدد سرشک من دُرّ عدن نمی‌کند
کشته‌ی غمزه‌ی تو شد حافظ ناشنيده‌پندتيغ سزاست هر که را (درک) درد سخن نمی‌کند