پرش به محتوای اصلی
→ بازگشت به دفتر غزل‌ها

سلیمی منذ حلت بالعراقی

شماره 36 از ۴۹۵ در دفتر

سُليميٰ مُنذُ حَلَّت بالعِراقيالُاقي مِن نواها، ما اُلاقي
الا ای ساروان منزل دوستاِلي رُکبانِکم طالَ اشتياقي
خرد در زنده‌رود انداز و می نوشبه گلبانگ جوانان عراقی
رَبيعُ العمر في مَرعيٰ حِماکُمحَماکَ اللهُ يا عهد التَّلاقي
بيا ساقی بده رطل گرانمسَقاکَ اللهُ مِن کَأسٍ دِهاقي
جوانی باز می‌آرد به يادمسماع چنگ و دست‌افشان ساقی
می باقی بده تا مست و خوشدلبه ياران برفشانم عمر باقی
درونم خون شد از ناديدن دوستاَلا تَعساً لِايَّامِ الفِراقي
دُموعي بَعدَکُم لا تَحقِروهافَکَم بَحرٍ عميقٍ مِن سَواقي
دمی با نيکخواهان متفق باشغنيمت دان امور اتفاقی
بساز ای مطرب خوشخوان خوشگوبه شعر فارسی صوت عراقی
عروسی بس خوشی ای دختر رزولی گه‌گه سزاوار طلاقی
مسيحای مجرد را برازدکه با خورشيد سازد هم‌وثاقی
وصال دوستان روزی ما نيستبخوان حافظ غزل‌های فراقی