پرش به محتوای اصلی
→ بازگشت به دفتر غزل‌ها

سمن‌بویان غبار غم چو بنشینند بنشانند

شماره 302 از ۴۹۵ در دفتر

سمن‌بويان غبار غم چو بنشينند بنشانندپری‌رويان قرار از دل چو بستيزند بستانند
به فتراک جفا جان‌ها چو بربندند بربندندز زلف عنبرين دل‌ها چو بگشايند بفشانند
به عمری يک نفس با ما چو بنشينند برخيزندنهال شوق در خاطر چو برخيزند بنشانند
سرشک گوشه‌گيران را چو دريابند در يابندرخ مهر از سحرخيزان نگردانند اگر دانند
ز چشمم لعل رمانی چو می‌خندند می‌بارندز رويم راز پنهانی چو می‌بينند می‌خوانند
دوای درد عاشق را کسی کو سهل پنداردز فکر آنان که در تدبير درمانند در مانند
چو منصور از مراد آنان که بردارند بر دارندکه با اين درد اگر دربند درمانند درمانند
در اين حضرت چو مشتاقان نياز آرند ناز آرندبدين درگاه حافظ را چو می‌خوانند می‌رانند