سینه‌ام زآتش دل در غم جانانه بسوخت
شماره 479 از ۴۹۵ در دفتر
سينه‌ام ز آتش دل در غم جانانه بسوختآتشی بود در اين خانه که کاشانه بسوخت
سينه‌ام ز آتش دل در غم جانانه بسوختآتشی بود در اين خانه که کاشانه بسوخت
تنم از واسطه دوری دلبر بگداختجانم از آتش مهر رخ جانانه بسوخت
تنم از واسطه دوری دلبر بگداختجانم از آتش مهر رخ جانانه بسوخت
سوز دل بين که ز بس آتش اشکم دل شمع(سوز دل بین که ز بسیاری اشکم دل شمع)
سوز دل بين که ز بس آتش اشکم دل شمع(سوز دل بین که ز بسیاری اشکم دل شمع)
دوش بر من ز سر مهر چو پروانه بسوختآشنايان نه غريب است که دلسوز من‌اند
دوش بر من ز سر مهر چو پروانه بسوختآشنايان نه غريب است که دلسوز من‌اند
چون من از خويش برفتم دل بيگانه بسوختخرقه زهد مرا آب خرابات ببرد
چون من از خويش برفتم دل بيگانه بسوختخرقه زهد مرا آب خرابات ببرد
خانه عقل مرا آتش ميخانه بسوختچون پياله دلم از توبه که کردم بشکست
خانه عقل مرا آتش ميخانه بسوختچون پياله دلم از توبه که کردم بشکست
همچو لاله جگرم بی می و پیمانه بسوختماجرا کم کن و بازآ که مرا مردم چشم
همچو لاله جگرم بی می و پیمانه بسوختماجرا کم کن و بازآ که مرا مردم چشم
خرقه از سر به درآورد و به شکرانه بسوختترک افسانه بگو حافظ و می نوش دمی
خرقه از سر به درآورد و به شکرانه بسوختترک افسانه بگو حافظ و می نوش دمی
که نخفتيم شب و شمع به افسانه بسوخت
که نخفتيم شب و شمع به افسانه بسوخت