پرش به محتوای اصلی
→ بازگشت به دفتر غزل‌ها

شراب بی‌غش و ساقی خوش دو دام ره‌اند

شماره 295 از ۴۹۵ در دفتر

شراب بی‌غش و ساقی خوش، دو دام ره‌اندکه زيرکان جهان از کمندشان نرهند
من ار چه عاشقم و رند و مست و نامه‌سياههزار شکر که ياران شهر بی‌گنه‌اند
جفا نه پيشه‌ی درويشی‌ست و راهرویبيار باده که اين سالکان نه مرد ره‌اند
مبين حقير گدايان عشق را کاين قومشهان بی‌کمر و خسروان بی‌کله‌اند
به هوش باش که هنگام باد استغناهزار خرمن طاعت به نيم جو (ندهند) ننهند
مکن که کوکبه‌ی دلبری شکسته شودچو بندگان بگريزند و چاکران بجهند
غلام همت دردی‌کشان يک‌رنگمنه آن گروه که ازرق‌لباس و دل‌سيه‌اند
قدم منه به خرابات جز به شرط ادبکه سالکان (ساکنان) درش محرمان پادشه‌اند
جناب عشق بلند است همتی حافظکه عاشقان ره بی‌همتان به خود ندهند