شنیده‌ام سخنی خوش که پیر کنعان گفت
شماره 408 از ۴۹۵ در دفتر
شنيده‌ام سخنی خوش، که پير کنعان گفتفراق يار نه آن می‌کند که بتوان گفت
شنيده‌ام سخنی خوش، که پير کنعان گفتفراق يار نه آن می‌کند که بتوان گفت
حديث هول قيامت که گفت واعظ شهرکنايتی‌ست که از روزگار هجران گفت
حديث هول قيامت که گفت واعظ شهرکنايتی‌ست که از روزگار هجران گفت
نشان يار سفرکرده از که پرسم باز (راست)که هر چه گفت بريد صبا پريشان گفت
نشان يار سفرکرده از که پرسم باز (راست)که هر چه گفت بريد صبا پريشان گفت
فغان که آن مه نامهربان مهرگسل (دشمن‌دوست، سنگین‌دل)به ترک صحبت ياران خود چه آسان گفت
فغان که آن مه نامهربان مهرگسل (دشمن‌دوست، سنگین‌دل)به ترک صحبت ياران خود چه آسان گفت
من و مقام رضا بعد از اين و شکر (جور) رقيبکه دل به درد تو خو کرد و ترک درمان گفت
من و مقام رضا بعد از اين و شکر (جور) رقيبکه دل به درد تو خو کرد و ترک درمان گفت
غم کهن به می سالخورده دفع کنيدکه تخم خوشدلی اين است و پير دهقان گفت
غم کهن به می سالخورده دفع کنيدکه تخم خوشدلی اين است و پير دهقان گفت
گره به باد مزن گر چه بر مراد رود (وزد)که اين سخن به مثل باد (مور) با سليمان گفت
گره به باد مزن گر چه بر مراد رود (وزد)که اين سخن به مثل باد (مور) با سليمان گفت
به مهلتی که سپهرت دهد ز راه مروتو را که گفت که اين زال ترک دستان گفت
به مهلتی که سپهرت دهد ز راه مروتو را که گفت که اين زال ترک دستان گفت
مزن ز چون و چرا دم که بنده‌ی مقبلقبول کرد به جان هر سخن که جانان گفت
مزن ز چون و چرا دم که بنده‌ی مقبلقبول کرد به جان هر سخن که جانان گفت
که گفت حافظ از انديشه‌ی تو آمد باز (باز آمد)من اين نگفته‌ام آن کس که گفت بهتان گفت
که گفت حافظ از انديشه‌ی تو آمد باز (باز آمد)من اين نگفته‌ام آن کس که گفت بهتان گفت