پرش به محتوای اصلی
→ بازگشت به دفتر غزل‌ها

شکفته شد گل حمرا و گشت بلبل مست

شماره 471 از ۴۹۵ در دفتر

شکفته شد گل حمرا و گشت بلبل مستصلای سرخوشی ای صوفيان باده (وقت) پرست
اساس توبه که در محکمی چو سنگ نمودببين که جام زجاجي چه طرفه‌اش بشکست
بيار باده که در بارگاه استغناچه پاسبان و چه سلطان، چه هوشيار و چه مست
از (در) اين رباط دودر چون ضرورت (مقرر، مقدر) است رحيلرواق و طاق معيشت چه سربلند و چه پست
مقام عيش ميسر نمی‌شود بی رنجبلی به حکم بلا بسته‌اند عهد الست
به هست و نيست مرنجان ضمير و خوش می‌باشکه نيستی‌ست سرانجام هر کمال که هست
شکوه آصفی و اسب باد و منطق طيربه باد رفت و از او خواجه هيچ طرف نبست
به بال و پر مرو از ره که تير پرتابیهوا گرفت زمانی ولی به خاک نشست
زبان کلک تو حافظ چه شکر آن گويدکه گفته سخنت می‌برند دست به دست