پرش به محتوای اصلی
→ بازگشت به دفتر غزل‌ها

صبا تو نکهت آن زلف مشک‌بو داری

شماره 50 از ۴۹۵ در دفتر

صبا تو نکهت آن زلف مشک‌بو داریبه يادگار بمانی که بوی او داری
دلم که گوهر اسرار حسن و عشق در اوستتوان به دست تو دادن گرش نکو داری
در آن شمايل مطبوع هيچ نتوان گفتجز اين قدر که رقيبان تندخو داری
نوای بلبلت ای گل کجا پسند افتدکه گوش و هوش به مرغان هرزه‌گو داری
ز جرعه‌ی تو سرم مست گشت نوشت بادخود از کدام خم است اين که در سبو داری؟
به سرکشی خود ای سرو جويبار منازکه گر بدو رسی از شرم سر فرو داری
دم از ممالک خوبی چو آفتاب زدنتو را سزد که غلامان ماه رو داری
قبای حسن‌فروشی تو را برازد و بسکه همچو گل همه آيين رنگ و بو داری
ز کنج صومعه حافظ مجوی گوهر عشققدم برون نه اگر ميل جستجو داری