پرش به محتوای اصلی
→ بازگشت به دفتر غزل‌ها

طفیل هستی عشق‌اند آدمی و پری

شماره 44 از ۴۹۵ در دفتر

طفيل هستی عشق‌اند آدمی و پریارادتی بنما تا سعادتی ببری
بکوش خواجه و از عشق بی‌نصيب مباشکه بنده را نخرد کس به عيب بی‌هنری
می صبوح و شکرخواب صبحدم تا چندبه عذر نيم‌شبی کوش و گريه سحری
چو مستعد نظر نيستی وصال مجویکه جام جم نکند سود وقت بی‌بصری
تو خود چه لعبتی ای شهسوار شيرين‌کارکه در برابر چشمی و غايب از نظری
هزار جان مقدس بسوخت زين غيرتکه هر صباح و مسا شمع مجلس دگری
کلاه سروريت کج مباد بر سر حسنکه زيب بخت و سزاوار ملک و تاج سری
به بوی زلف و رخت می‌روند و می‌آيندصبا به غاليه‌سایی و گل به جلوه‌گری
دعای گوشه‌نشينان بلا بگرداندچرا به گوشه‌ی چشمی به ما نمی‌نگری؟
بيا و سلطنت از ما بخر به مايه‌ی حسنو از اين معامله غافل مشو که حيف خوری
ز من به حضرت آصف که می‌برد پيغامکه ياد گير دو مصرع ز من به نظم دری
بيا که وضع جهان را چنان که من ديدمگر امتحان بکنی می خوری و غم نخوری
چو هر خبر که شنیدم رهی به حیرت داشتاز این سپس من و ساقی و وضع بی‌خبری
طريق عشق طريقی عجب خطرناک استنعوذبالله اگر ره به مقصدی نبری
به يمن همت حافظ اميد هست که بازاَریٰ اُسامرُ ليلایَ ليلةَ القمرٍ