پرش به محتوای اصلی
→ بازگشت به دفتر غزل‌ها

عمر بگذشت به بی‌حاصلی و بوالهوسی

شماره 41 از ۴۹۵ در دفتر

عمر بگذشت به بی‌حاصلی و بوالهوسیای پسر جام می‌ام ده که به پيری برسی
چه شکرهاست در اين شهر که قانع شده‌اندشاهبازان طريقت به مقام مگسی
دوش در خيل غلامان درش می‌رفتمگفت: ای عاشق بيچاره تو باری چه کسی؟
با دل خون‌شده چون نافه خوشش بايد بودهر که مشهور جهان گشت به مشکين‌نفسی
لَمَعَ البرقُ من الطّورِ و آنَستُ بهفَلعلّی لَکَ آتٍ بشهابٍ قبسی
کاروان رفت و تو در خواب و بيابان در پيشوه که بس بی‌خبر از غلغل چندين جرسی
بال بگشا و صفير از شجر طوبی زنحيف باشد چو تو مرغی که اسير قفسی
تا چو مجمر نفسی دامن جانان گيرمجان نهاديم بر آتش ز پی خوش‌نفسی
چند پويد به هوای تو ز هر سو حافظيَسَّرَ اللهُ طريقاً بک يا ملتمسی