پرش به محتوای اصلی
→ بازگشت به دفتر غزل‌ها

عمری‌ست تا به راه غمش رو نهاده‌ايم

شماره 131 از ۴۹۵ در دفتر

عمری‌ست تا به راه غمش رو نهاده‌ايمروی و ريای خلق به يک سو نهاده‌ايم
طاق و رواق مدرسه و قال و قيل علمدر راه جام و ساقی مه‌رو نهاده‌ايم
هم جان بدان دو نرگس جادو سپرده‌ايمهم دل بدان دو سنبل هندو نهاده‌ايم
ما ملک عافيت نه به لشکر گرفته‌ايمما تخت سلطنت نه به بازو نهاده‌ايم
عمری گذشت تا به اميد اشارتیچشمی بدان دو گوشه‌ی ابرو نهاده‌ايم
تا سحر چشم يار چه بازی کند که بازبنياد بر کرشمه‌ی جادو نهاده‌ايم
بی ناز نرگسش سر سودایی از ملالهمچون بنفشه بر سر زانو نهاده‌ايم
بر بوی عید وصل چو نظارگان ماهچشم طلب بر آن خم ابرو نهاده‌ايم
گفتی که حافظا دل سرگشته‌ات کجاست؟در حلقه‌های آن خم گيسو نهاده‌ايم
ابیات الحاقی:حافظ به عیش کوش که ما نقد عقل و هوش
از بهر یار سلسله‌گیسو نهاده‌ایمننهاده‌ایم بار جهان بر دل ضعیف
وین کار و بار بسته به یک مو نهاده‌ایمهشیار و عاقلیم که بر دست و پای عقل
زنجیر و بند از خم گیسو نهاده‌ایم