غم زمانه که هیچش کران نمی‌بینم
شماره 138 از ۴۹۵ در دفتر
غم زمانه که هيچش کران نمی‌بينمدواش جز می چون ارغوان نمی‌بينم
غم زمانه که هيچش کران نمی‌بينمدواش جز می چون ارغوان نمی‌بينم
به ترک خدمت پير مغان نخواهم گفتچرا که مصلحت خود در آن نمی‌بينم
به ترک خدمت پير مغان نخواهم گفتچرا که مصلحت خود در آن نمی‌بينم
ز آفتاب قدح ارتفاع عيش بگيرچرا که طالع وقت آن چنان نمی‌بينم
ز آفتاب قدح ارتفاع عيش بگيرچرا که طالع وقت آن چنان نمی‌بينم
نشان اهل خدا عاشقی‌ست با خود دارکه در مشايخ شهر اين نشان نمی‌بينم
نشان اهل خدا عاشقی‌ست با خود دارکه در مشايخ شهر اين نشان نمی‌بينم
بدين دو ديده‌ی حيران من هزار افسوسکه با دو آينه رويش عيان نمی‌بينم
بدين دو ديده‌ی حيران من هزار افسوسکه با دو آينه رويش عيان نمی‌بينم
قد تو تا بشد از جويبار ديده‌ی منبه جای سرو جز آب روان نمی‌بينم
قد تو تا بشد از جويبار ديده‌ی منبه جای سرو جز آب روان نمی‌بينم
در اين خمار کسم جرعه‌ای نمی‌بخشدفغان که اهل دلی در ميان نمی‌بينم
در اين خمار کسم جرعه‌ای نمی‌بخشدفغان که اهل دلی در ميان نمی‌بينم
نشان موی ميانش که دل در او بستمز من مپرس که خود در ميان نمی‌بينم
نشان موی ميانش که دل در او بستمز من مپرس که خود در ميان نمی‌بينم
من و سفينه‌ی حافظ که جز در اين دريابضاعت سخن درفشان نمی‌بينم
من و سفينه‌ی حافظ که جز در اين دريابضاعت سخن درفشان نمی‌بينم