فاتحه‌ای چو آمدی بر سر خسته‌ای بخوان
شماره 114 از ۴۹۵ در دفتر
فاتحه‌ی چو آمدی بر سر خسته‌ای بخوانلب بگشا که می‌دهد لعل لبت به مرده جان
فاتحه‌ی چو آمدی بر سر خسته‌ای بخوانلب بگشا که می‌دهد لعل لبت به مرده جان
آن که به پرسش آمد و فاتحه خواند و می‌رودگو نفسی که روح را می‌کنم از پی‌اش روان
آن که به پرسش آمد و فاتحه خواند و می‌رودگو نفسی که روح را می‌کنم از پی‌اش روان
ای که طبيب خسته‌ای روی زبان من ببينکز دم و دود سينه‌ام بار دل است بر زبان
ای که طبيب خسته‌ای روی زبان من ببينکز دم و دود سينه‌ام بار دل است بر زبان
گر چه تب استخوان من کرد ز مهر گرم و رفتهمچو تبم نمی‌رود آتش مهر از استخوان
گر چه تب استخوان من کرد ز مهر گرم و رفتهمچو تبم نمی‌رود آتش مهر از استخوان
مرغ دلم چو خال تو هست در آتشش وطنچشمم از آن دو چشم تو خسته شده‌ست و ناتوان
مرغ دلم چو خال تو هست در آتشش وطنچشمم از آن دو چشم تو خسته شده‌ست و ناتوان
بازنشان حرارتم ز آب دو ديده و ببيننبض مرا که می‌دهد هيچ ز زندگی نشان
بازنشان حرارتم ز آب دو ديده و ببيننبض مرا که می‌دهد هيچ ز زندگی نشان
ای که مدام شيشه‌ام از پی عيش داده‌ایشيشه‌ام از چه می‌بری پيش طبيب هر زمان
ای که مدام شيشه‌ام از پی عيش داده‌ایشيشه‌ام از چه می‌بری پيش طبيب هر زمان
حافظ از آب زندگی شعر تو داد شربتمترک طبيب کن بيا نسخه‌ی شربتم بخوان
حافظ از آب زندگی شعر تو داد شربتمترک طبيب کن بيا نسخه‌ی شربتم بخوان