پرش به محتوای اصلی
→ بازگشت به دفتر غزل‌ها

فاش می‌گويم و از گفته‌ی خود دلشادم

شماره 179 از ۴۹۵ در دفتر

فاش می‌گويم و از گفته‌ی خود دلشادمبنده‌ی عشقم و از هر دو جهان آزادم
طاير گلشن قدسم چه دهم شرح فراقکه در اين دامگه حادثه چون افتادم؟
من ملک بودم و فردوس برين جايم بودآدم آورد در اين دير خراب‌آبادم
سايه‌ی طوبی و دلجویی حور و لب حوضبه هوای سر کوی تو برفت از يادم
نيست بر لوح دلم جز الف قامت (یار) دوست(سرخط لوح دلم جز الف قد تو نیست)
چه کنم حرف دگر ياد نداد استادمکوکب بخت مرا هيچ منجم نشناخت
يا رب از مادر گيتی به چه طالع زادمتا شدم حلقه‌به‌گوش در ميخانه‌ی عشق
هر دم آيد غمی از نو به مبارک‌بادممی‌خورد خون دلم مردمک ديده (چشم و) سزاست
که چرا دل به جگرگوشه‌ی مردم دادمپاک کن چهره‌ی حافظ به سر زلف ز اشک
ور نه اين سيل دمادم ببرد (بکند) بنيادم