پرش به محتوای اصلی
→ بازگشت به دفتر غزل‌ها

فتوی پیر مغان دارم و قولی‌ست قدیم

شماره 129 از ۴۹۵ در دفتر

فتوی پير مغان دارم و قولی‌ست قديمکه حرام است می آنجا که نه يار است نديم
چاک خواهم زدن اين دلق ريایی چه کنمروح را صحبت ناجنس عذابی‌ست اليم
تا مگر جرعه فشاند لب جانان بر منسالها شد که منم بر در ميخانه مقيم
مگرش خدمت ديرين من از ياد برفتای نسيم سحری ياد دهش عهد قديم
بعد صد سال اگر بر سر خاکم گذریسر برآرد ز گلم رقص کنان عظم رميم
دلبر از ما به صد اميد ستد اول دلظاهرا عهد فرامش نکند خلق کريم
غنچه گو تنگدل از کار فروبسته مباشکز دم صبح مدد يابی و انفاس نسيم
فکر بهبود خود ای دل ز دری ديگر کندرد عاشق نشود به ز مداوای حکيم
گوهر معرفت اندوز که با خود ببریکه نصيب دگران است نصاب زر و سيم
دام سخت است مگر يار شود لطف خداور نه آدم نبرد صرفه ز شيطان رجيم
حافظ ار سيم و زرت نيست چه شد شاکر باشچه به از دولت لطف سخن و طبع سليم