پرش به محتوای اصلی
→ بازگشت به دفتر غزل‌ها

ما ز یاران چشم یاری داشتیم

شماره 127 از ۴۹۵ در دفتر

ما ز ياران چشم ياری داشتيمخود غلط بود آن چه می‌پنداشتيم
تا درخت دوستی کی بر دهدحاليا رفتيم و تخمی کاشتيم
گفت‌وگو آيين درويشی نبودور نه با تو ماجراها داشتيم
شيوه‌ی چشمت فريب جنگ داشتما ندانستیم و صلح انگاشتيم
گلبن حسنت نه خود شد دلفروزما دم همت بر او بگماشتيم
نکته ها رفت و شکايت کس نکردجانب حرمت فرو نگذاشتيم
گفتمش دل برده‌ای از ما به خشمسر بدین دعوی بر او افراشتیم*
گفت خود دادی به ما دل حافظاما محصل بر کسی نگماشتيم