پرش به محتوای اصلی
→ بازگشت به دفتر غزل‌ها

مدامم مست می‌دارد نسیم جعد گیسویت

شماره 401 از ۴۹۵ در دفتر

مدامم مست می‌دارد نسيم جعد گيسويتخرابم می‌کند هر دم فريب چشم جادويت
پس از چندين شکيبايی شبی يا رب توان ديدنکه شمع ديده افروزيم در محراب ابرويت
سواد لوح بينش را عزيز از بهر آن دارمکه جان را نسخه‌ای باشد ز لوح× (نقش) خال هندويت
تو گر (اگر) خواهی که جاويدان جهان يک سر بياراییصبا را گو که بردارد زمانی برقع از رويت
و گر رسم فنا خواهی که از عالم براندازیبرافشان (بیافشان) تا فروريزد هزاران جان ز هر مويت
من و باد صبا مسکين دو سرگردان بی‌حاصلمن از افسون چشمت× (چشمِ) مست و او از بوی گيسويت
زهی همت که حافظ راست از دنيی و از عقبینيايد هيچ در چشمش بجز خاک سر کويت