پرش به محتوای اصلی
→ بازگشت به دفتر غزل‌ها

مرا به رندی و عشق آن فضول عیب کند

شماره 308 از ۴۹۵ در دفتر

مرا به رندی و عشق آن فضول عيب کندکه اعتراض بر اسرار علم غيب کند
کمال (صدق) سر محبت ببين نه نقص گناهکه هر که بی‌هنر افتد نظر به عيب کند
ز عطر حور بهشت آن (زمان) نفس برآيد بویکه خاک ميکده‌ی ما عبير جيب کند
چنان (بزد) زند ره اسلام غمزه ساقیکه اجتناب ز صهبا مگر صهيب کند
کليد گنج سعادت قبول اهل دل استمباد (کس) آن که در اين نکته شک و ريب کند
شبان وادی ايمن گهی رسد به مرادکه چند سال به جان خدمت شعيب کند
ز ديده خون بچکاند فسانه‌ی حافظچو ياد وقت و زمان شباب و شيب کند
(چو یاد عهد شباب و زمان شیب کند)