پرش به محتوای اصلی
→ بازگشت به دفتر غزل‌ها

مرا می‌بینی و هر دم زیادت می‌کنی دردم

شماره 178 از ۴۹۵ در دفتر

مرا می‌بينی و (در دم) هر دم زيادت می‌کنی دردمتو را می‌بينم و ميلم زيادت می‌شود هر دم
به سامانم نمی‌پرسی نمی‌دانم چه سر داریبه درمانم نمی‌کوشی نمی‌دانی مگر دردم؟
نه راه است اين که (بنشانی) بگذاری مرا بر خاک و (بگذاری) بگريزیگذاری آر و بازم پرس تا خاک رهت گردم
ندارم دستت از دامن بجز (مگر) در خاک و آن دم همکه بر خاکم روان گردی بگیرد دامنت گردم
فرورفت از غم (دم) عشقت دمم دم می‌دهی تا کی؟دمار از من برآوردی (و می‌گویی میاور دم) نمی‌گویی برآوردم
شبی دل را به تاريکی ز زلفت باز می‌جستمرخت می‌ديدم و جامی (ز لعلت) هلالی باز می‌خوردم
کشيدم در برت ناگاه و شد در تاب گيسويتنهادم بر لبت لب را و جان و دل فدا کردم
تو خوش می‌باش با حافظ برو گو خصم جان میدهچو گرمی از تو می‌بينم چه باک (غم) از خصم دم سردم؟