پرش به محتوای اصلی
→ بازگشت به دفتر غزل‌ها

مرحبا ای پیک مشتاقان بده پیغام دوست

شماره 434 از ۴۹۵ در دفتر

مرحبا ای پيک مشتاقان، بده پيغام دوستتا کنم جان از سر رغبت، فدای نام دوست
واله و شيداست دايم همچو بلبل در قفسطوطی طبعم، ز عشق شکر و بادام دوست
زلف او دام است و خالش دانه‌ی آن دام و من(زلف و او دام است و خالش دانه و مسکین دلم)
بر اميد دانه‌ای افتاده‌ام در دام دوستسر ز مستی برنگيرد تا به صبح روز حشر
هر که چون من در ازل، يک جرعه خورد از جام دوستبس نگويم (من نگفتم) شمه‌ای از شرح شوق خود از آنک
دردسر باشد نمودن بيش از اين ابرام دوستگر دهد دستم کشم در ديده همچون توتيا
خاک راهی کان مشرف گردد از اقدام دوستميل من سوی وصال و قصد او سوی فراق
ترک کام خود گرفتم، تا برآيد کام دوستحافظ اندر (حافظا با) درد او می‌سوز و بی‌درمان بساز
زان که درمانی (آرامی) ندارد درد بی‌آرام دوست