پرش به محتوای اصلی
→ بازگشت به دفتر غزل‌ها

مسلمانان مرا وقتی دلی بود

شماره 279 از ۴۹۵ در دفتر

مسلمانان مرا وقتی دلی بودکه با وی گفتمی گر مشکلی بود
به گردابی چو می‌افتادم از (چشم) غمبه تدبيرش اميد ساحلی بود
دلی همدرد و ياری مصلحت‌بينکه استظهار هر اهل دلی بود
ز من ضايع شد اندر کوی جانانچه دامنگير يا رب منزلی بود
سرشکم در طلب خون می‌چکانیدولی از وصل او بی‌حاصلی بود
هنر بی‌عيب حرمان نيست ليکنز من محرومتر کی سائلی بود
بر اين جان پريشان رحمت آريدکه وقتی کاردانی کاملی بود
مرا تا عشق تعليم سخن کردحديثم نکته‌ی هر محفلی بود
مگو ديگر که حافظ نکته‌دان استکه ما ديديم و محکم (غافلی) جاهلی بود