پرش به محتوای اصلی
→ بازگشت به دفتر غزل‌ها

من دوست‌دار روی خوش و موی دلکشم

شماره 158 از ۴۹۵ در دفتر

من دوستدار روی خوش و موی دلکشممدهوش چشم مست و می صاف بی‌غشم
گفتی ز سر عهد ازل يک سخن بگوآن گه بگويمت که دو پيمانه درکشم
من آدم بهشتيم اما در اين سفرحالی اسير عشق جوانان مهوشم
در عاشقی گزير نباشد ز ساز و سوزاستاده‌ام چو شمع مترسان ز آتشم
شيراز معدن لب لعل است و کان حسنمن جوهری مفلسم ايرا مشوشم
از بس که چشم مست در اين شهر ديده‌امحقا که می نمی‌خورم اکنون و سرخوشم
شهری‌ست پر کرشمه خوبان ز شش جهتچيزيم نيست ور نه خريدار هر ششم
بخت ار مدد دهد که کشم رخت سوی دوستگيسوی حور گرد فشاند ز مفرشم
واعظ ز تاب فکرت بی‌حاصلم بسوختساقی کجاست تا زند آبی برآتشم
حافظ عروس طبع مرا جلوه آرزوستآيينه‌ای ندارم از آن آه می‌کشم