پرش به محتوای اصلی
→ بازگشت به دفتر غزل‌ها

من نه آن رندم که ترک شاهد و ساغر کنم

شماره 150 از ۴۹۵ در دفتر

من نه آن رندم که ترک شاهد و ساغر کنممحتسب داند که من اين کارها کمتر کنم
من که عيب توبه‌کاران کرده باشم بارهاتوبه از می وقت گل ديوانه باشم گر کنم
چون صبا مجموعه‌ی گل را به آب لطف شستکج‌دلم خوان گر نظر بر صفحه‌ی دفتر کنم
عشق دردانه‌ست و من غواص و دريا ميکدهسر فروبردم در آنجا تا کجا سر برکنم
لاله ساغرگير و نرگس مست و بر ما نام فسق؟داوری دارم بسی يا رب که را داور کنم
عهد و پيمان فلک را نيست چندان اعتبارعهد با پيمانه بندم شرط با ساغر کنم
من که از ياقوت و لعل اشک دارم گنج‌هاکی نظر در فيض خورشيد بلنداختر کنم؟
من که دارم در گدایی گنج سلطانی به دستکی طمع در گردش گردون دون‌پرور کنم؟
گر چه گردآلود فقرم شرم باد از همتمگر به آب چشمه‌ی خورشيد دامن تر کنم
بازکش يک دم عنان ای ترک شهرآشوب منتا ز اشک و چهره راهت پرزر و گوهر کنم
عاشقان را گر در آتش می‌پسندد لطف دوستتنگ چشمم گر نظر در چشمه‌ی کوثر کنم
دوش لعلش عشوه‌ای می‌داد حافظ را ولیمن نه آنم کز وی اين افسانه‌ها باور کنم