پرش به محتوای اصلی
→ بازگشت به دفتر غزل‌ها

منم که شهره‌ی شهرم به عشق ورزیدن

شماره 103 از ۴۹۵ در دفتر

منم که شهره‌ی شهرم به عشق ورزيدنمنم که ديده نيالودم به بد ديدن
وفا کنيم و ملامت کشيم و خوش باشيمکه در طريقت ما کافری‌ست رنجيدن
به پير ميکده گفتم که چيست راه نجاتبخواست جام می و گفت عيب پوشيدن
مراد دل ز تماشای باغ عالم چيستبه دست مردم چشم از رخ تو گل چيدن
به می‌پرستی از آن نقش خود زدم بر آبکه تا خراب کنم نقش‌خودپرستيدن
به رحمت سر زلف تو واثقم ور نهکشش چو نبود از آن سو چه سود کوشيدن
عنان به ميکده خواهيم تافت زين مجلسکه وعظ بی‌عملان واجب است نشنيدن
ز خط يار بياموز مهر با رخ خوبکه گرد عارض خوبان خوش است گرديدن
مبوس جز لب ساقی و جام می حافظکه دست زهدفروشان خطاست بوسيدن