پرش به محتوای اصلی
→ بازگشت به دفتر غزل‌ها

نصیحتی کنمت بشنو و بهانه مگیر

شماره 240 از ۴۹۵ در دفتر

نصيحتی کنمت بشنو و بهانه مگيرهرآنچه ناصح مشفق بگويدت بپذير
ز وصل روی جوانان تمتعی بردارکه در کمينگه عمر است مکر عالم پير
نعيم هر دو جهان پيش عاشقان به (دو جو) جوییکه اين متاع قليل است و آن عطای (حقیر) کثير
معاشری خوش و رودی بساز می‌خواهمکه درد (عشق) خويش بگويم به ناله بم و زير
بر آن سرم که ننوشم می و گنه نکنماگر موافق تدبير من (رود) شود تقدير
چو قسمت ازلی بی‌ حضور ما کردندگر اندکی نه به وفق رضاست خرده مگير
چو لاله در قدحم ريز ساقيا می و مشککه نقش خال نگارم نمی‌رود ز ضمير
بيار ساغر در خوشاب ای ساقیحسود گو کرم آصفی ببين و بمير
به عزم توبه نهادم قدح ز کف صد بارولی کرشمه ساقی نمی‌کند تقصير
می دوساله و محبوب چارده سالههمين بس است مرا صحبت صغير و کبير
دل رميده‌ی ما را که پيش (دست) می‌گيردخبر دهيد به مجنون خسته از زنجير
حديث توبه در اين بزمگه مگو حافظکه ساقيان کمان ابرويت زنند به تير