پرش به محتوای اصلی
→ بازگشت به دفتر غزل‌ها

هاتفی از گوشه‌ی میخانه دوش

شماره 212 از ۴۹۵ در دفتر

هاتفی از گوشه‌ی ميخانه دوشگفت ببخشند گنه می بنوش
لطف (عفو) الهی بکند کار خويشمژده‌ی رحمت برساند سروش
لطف خدا بيشتر از جرم ماستنکته‌ی سربسته چه (گویی) دانی خموش
اين خرد خام به ميخانه برتا می لعل آوردش خون به جوش
گر چه وصالش نه به کوشش دهندهر قدر ای دل که توانی بکوش
گوش من و حلقه‌ی گيسوی يارروی من و خاک در می‌فروش
رندی حافظ نه گناهی‌ست صعببا کرم پادشه (جرم) عيب‌پوش
داور دين شاه شجاع آن که کردروح قدس حلقه‌ی امرش به گوش
ای ملک العرش مرادش بدهو از خطر چشم بدش دار گوش