پرش به محتوای اصلی
→ بازگشت به دفتر غزل‌ها

هرچند پیر و خسته‌دل و ناتوان شدم

شماره 175 از ۴۹۵ در دفتر

هر چند پير و خسته‌دل و ناتوان شدمهر گه که ياد روی تو کردم جوان شدم
شکر خدا که هر چه طلب کردم از خدایبر منتهای همت خود کامران شدم
در شاهراه دولت سرمد به تخت بختبا جام می به کام دل دوستان شدم
ای گلبن جوان بر دولت بخور که مندر سايه‌ی تو بلبل باغ (جنان) جهان شدم
اول ز تحت و فوق (حرف و صوت) وجودم خبر نبوددر مکتب غم تو چنين نکته‌دان شدم
زآن روز بر دلم در معنی گشوده شدکز ساکنان درگه پير مغان شدم
از آن زمان که فتنه‌ی چشمت به من رسيدايمن ز شر فتنه آخرزمان شدم
قسمت حوالتم به خرابات می‌کندهر چند (چندان) که اين چنين شدم و آن چنان شدم
من پير سال‌وماه نيم يار بی‌وفاستبر من چو عمر می‌گذرد پير از آن شدم
دوشم نويد داد عنايت که حافظابازآ که من به عفو گناهت ضمان شدم