پرش به محتوای اصلی
→ بازگشت به دفتر غزل‌ها

وقت را غنیمت دان آنقدر که بتوانی

شماره 23 از ۴۹۵ در دفتر

وقت را غنيمت دان آن قدر که بتوانیحاصل از حيات ای جان اين دم است تا دانی
کام‌بخشی گردون عمر در عوض داردجهد کن که از دولت داد عيش بستانی
پند عاشقان بشنو و از در طرب بازآکاين همه نمی‌ارزد شغل عالم فانی
پيش زاهد از رندی دم مزن که نتوان گفتبا طبيب نامحرم حال درد پنهانی
زاهد پشيمان را ذوق باده خواهد کشتعاقلا مکن کاری کآورد پشيمانی
محتسب نمی‌داند اين قدر که صوفی راجنس خانگی باشد همچو لعل رمانی
با دعای شبخيزان ای شکردهان مستيزدر پناه يک اسم است خاتم سليمانی
يوسف عزيزم رفت ای برادران رحمیکز غمش عجب بينم حال پير کنعانی
می‌روی و مژگانت خون خلق می‌ريزدتيز می‌روی جانا ترسمت فرومانی
دل ز ناوک چشمت گوش داشتم ليکنابروی کماندارت می‌برد به پيشانی
باغبان چو من زين جا بگذرم حرامت بادگر به جای من سروی غير دوست بنشانی
جمع کن به احسانی حافظ پريشان راای شکنج گيسويت مجمع پريشانی
گر تو فارغی از ما ای نگار سنگين دلحال خود بخواهم گفت پيش آصف ثانی