پرش به محتوای اصلی
→ بازگشت به دفتر غزل‌ها

چندان که گفتم غم با طبیبان

شماره 113 از ۴۹۵ در دفتر

چندان که گفتم غم با طبيباندرمان نکردند مسکين غريبان
آن گل که هر دم در دست بادی‌ستگو شرم بادش از عندليبان
يا رب امان ده تا بازبيندچشم محبان روی حبيبان
درج محبت بر مهر خود نيستيا رب مبادا کام رقيبان
ای منعم آخر بر خوان جودتتا چند باشيم از بی‌نصيبان
حافظ نگشتی رسوای عالمگر می‌شنيدی پند رفیقان
ما درد پنهان با یار گفتیمنتوان نهفتن درد از طبیبان