پرش به محتوای اصلی
→ بازگشت به دفتر غزل‌ها

چه لطف بود که ناگاه رشحه‌ی قلمت

شماره 403 از ۴۹۵ در دفتر

چه لطف بود که ناگاه رشحه‌ی قلمتحقوق خدمت ما عرضه کرد بر کرمت
به نوک خامه رقم کرده‌ای سلام مراکه کارخانه‌ی دوران مباد بی‌رقمت
نگويم از من بی‌دل به سهو کردی يادکه در حساب خرد نيست سهو (نیست) بر قلمت
دلم مقیم در توست حرمتش می‌داربه شکر آنکه خدا داشته‌است محترمت
مرا ذليل مگردان به شکر اين نعمتکه داشت دولت سرمد عزيز و محترمت
بيا که با سر زلفت قرار خواهم کردکه گر سرم برود برندارم از قدمت
ز حال ما دلت آگه شود مگر (ولی) وقتیکه لاله بردمد از خاک کشتگان غمت
روان تشنه‌ی ما را به جرعه‌ای دريابچو می‌دهند زلال خضر ز جام جمت
صبا ز زلف تو با هر گلی حدیثی کردرقیب کی ره غماز داد در حرمت
هميشه وقت تو ای عيسی صبا خوش بادکه جان حافظ دلخسته زنده شد به دمت