پرش به محتوای اصلی
→ بازگشت به دفتر غزل‌ها

چو برشکست صبا زلف عنبرافشانش

شماره 216 از ۴۹۵ در دفتر

چو برشکست صبا زلف عنبرافشانشبه هر شکسته که پيوست تازه شد جانش
کجاست همنفسی تا (که شرح غصه دهم) به شرح عرضه دهمکه دل چه می‌کشد از روزگار هجرانش؟
زمانه از ورق گل مثال روی تو (ساخت) بستولی ز شرم تو در غنچه کرد پنهانش
تو خفته‌ای (جُسته‌ای) (بسی شدیم) و (بدین سفینه) نشد عشق را کرانه پديدتبارک الله از اين ره که نيست پايانش
برید باد صبا نامه‌ای که برد به دوستز خون دیده‌ی ما بود مهر عنوانش
جمال کعبه مگر عذر رهروان خواهدکه جان زنده‌دلان سوخت در بيابانش
بدين شکسته بيت‌الحزن که می‌آردنشان يوسف دل از چه زنخدانش؟
بگيرم آن سر زلف و به دست خواجه دهمکه سوخت حافظ بی‌دل ز مکر و دستانش