پرش به محتوای اصلی
→ بازگشت به دفتر غزل‌ها

کتبت قصة شوقی و مدمعی باکی

شماره 35 از ۴۹۵ در دفتر

کتبتُ قصةَ شوقي و مَدمَعي باکيبيا که بی تو به جان آمدم ز غمناکی
بسا که گفته‌ام از شوق با دو ديده‌ی خوداَيا منازلَ سلمي فَاين سَلماکی
عجيب واقعه‌ای و غريب حادثه‌ایاَنَا اصطَبَرتُ قَتيلاً و قاتلي شاکي
که را رسد که کند عيب دامن پاکتکه همچو قطره که بر برگ گل چکد پاکی
ز خاک پای تو داد آب روی لاله و گلچو کلک صنع رقم زد به آبی و خاکی
صبا عبيرفشان گشت ساقيا برخيزو هاتِ شمسةَ کَرمٍ مُطَيِّبٍ زاکي
دَعِ التَّکاسُلَ تَغنَم فَقَد جَريٰ مَثَلٌکه زاد راهروان چستی است و چالاکی
اثر نماند ز من بی شمايلت آریاَريٰ مَآثِرَ مَحيايَ من مُحيّاکي
ز وصف حسن تو حافظ چگونه نطق زندکه همچو صنع خدایی ورای ادراکی