پرش به محتوای اصلی
→ بازگشت به دفتر غزل‌ها

کس نیست که افتاده‌ی آن زلف دوتا نیست

شماره 427 از ۴۹۵ در دفتر

کس نيست که افتاده‌ی آن زلف دوتا نيستدر رهگذر کيست که (این دام بلا) دامی ز بلا نيست؟
چون چشم تو دل می‌برد از گوشه‌نشينانهمراه تو بودن گنه از جانب ما نيست
روی تو مگر آينه‌ی (صُنع) لطف الهی‌ستحقا که چنين است و در اين روی و ريا نيست
نرگس طلبد شيوه‌ی چشم تو زهی چشممسکين خبرش از سر و در ديده حيا نيست
از بهر خدا زلف مپيرای که ما راشب نيست که صد عربده با باد صبا نيست
بازآی که بی‌ روی تو ای شمع دل‌افروزدر بزم حريفان اثر نور و صفا نيست
تيمار غريبان (سبب) اثر ذکر جميل استجانا مگر اين قاعده در شهر شما نيست؟
دی می‌شد و گفتم صنما عهد به جای آرگفتا غلطی خواجه در اين عهد وفا نيست
گر پير مغان مرشد من شد چه تفاوتدر هيچ سری نيست که سری ز خدا نيست
عاشق چه کند گر (نخورد تیر) نکشد بار ملامتبا هيچ دلاور سپر تير قضا نيست
در صومعه‌ی زاهد و در خلوت صوفیجز گوشه‌ی ابروی تو محراب دعا نيست
ای چنگ فروبرده به خون دل حافظفکرت مگر از غيرت قرآن و خدا نيست؟