پرش به محتوای اصلی
→ بازگشت به دفتر غزل‌ها

گر دست رسد در سر زلفين تو بازم

شماره 162 از ۴۹۵ در دفتر

گر دست رسد در سر زلفين تو بازمچون گوی چه سرها که به چوگان تو بازم
زلف تو مرا عمر عزیز است ولی نيستدر دست سر مویی از آن عمر درازم
پروانه‌ی راحت بده ای دوست که امشباز آتش دل پيش تو چون شمع گدازم
آن دم که به يک خنده دهم جان چو صراحیمستان تو خواهم که گزارند نمازم
چون نيست نماز من آلوده نمازیدر ميکده زان کم نشود سوز و گدازم
در مسجد و ميخانه خيالت اگر آيدمحراب و کمانچه ز دو ابروی تو سازم
گر خلوت ما را شبی از رخ بفروزیچون صبح در آفاق جهان سر بفرازم
محمود بود عاقبت کار در اين راهگر سر برود در سر سودای ايازم
حافظ غم دل با که بگويم که در اين دورجز جام نشايد که بود محرم رازم