پرش به محتوای اصلی
→ بازگشت به دفتر غزل‌ها

گر من از سرزنش مدعیان اندیشم

شماره 155 از ۴۹۵ در دفتر

گر من از سرزنش مدعيان انديشمشيوه‌ی مستی و رندی نرود از پيشم
زهد رندان نوآموخته راهی به دهی‌ستمن که بدنام جهانم چه صلاح انديشم
شاه شوريده‌سران خوان من بی‌سامان رازان که در کم‌خردی از همه عالم بيشم
بر جبين نقش کن از خون دل من خالیتا بدانند که قربان تو کافرکيشم
اعتقادی بنما و بگذر بهر خداتا در اين خرقه ندانی که چه نادرويشم
دامن از رشحه‌ی خون دل من در هم چینکه اثر در تو رسد چون بخراشی ریشم
شعر خونبار من ای باد بدان يار رسانکه ز مژگان سيه بر رگ جان زد نيشم
من اگر باده خورم ور نه چه کارم با کسحافظ راز خود و عارف وقت خويشم