پرش به محتوای اصلی
→ بازگشت به دفتر غزل‌ها

گرچه از آتش دل چون خم می در جوشم

شماره 156 از ۴۹۵ در دفتر

گرچه از آتش دل چون خم می در جوشممهر بر لب زده خون می‌خورم و خاموشم
قصد جان است طمع در لب جانان کردنتو مرا بين که در اين کار به جان می‌کوشم
من کی آزاد شوم از غم دل چون هر دمهندوی زلف بتی حلقه کند در گوشم
حاش لله که نيم معتقد طاعت خويشاين قدر هست که گه گه قدحی می‌نوشم
هست اميدم که عليرغم عدو روز جزافيض عفوش ننهد بار گنه بر دوشم
پدرم روضه‌ی رضوان به دو گندم بفروختناخلف باشم اگر من به جویی نفروشم
خرقه‌پوشی من از غايت دينداری نيستپرده‌ای بر سر صد عيب نهان می‌پوشم
من که خواهم که ننوشم بجز از راوق خمچه کنم گر سخن پير مغان ننيوشم
گر از اين دست زند مطرب مجلس ره عشقشعر حافظ ببرد وقت سماع از هوشم